_{مراسم تجلیل از روزنامه نگاران برتر ایران
انجمن صنفی روزنامه نگاران - ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۳۸۶}

این شب سرد زمستانی تلخ
یادبودی است ز روز ابدی
سربلند شرجی!
ای گرامی،
بدرود...

چند روز پیش برای مصاحبه با عمادالدین باقی رفتیم به دفتر انجمن دفاع از حقوق زندانیان.
اتاق باقی پر بود از تابلو نوشته هایی با مضامین امید بخش که ناخودآگاه انسان رو به زندگی امیدوار می کرد.خودش هم انسانی بود خوش برخورد،فوق العاده مبادی آداب و البته صریح.طی مصاحبه متوجه شدم گوش چپش به خاطر سختی دوران زندان شنوایی شو از دست داده. این رو وقتی فهمیدم که موقع پرسیدن سوال سرشو به سمت چپ چرخوند تا با گوش راست بشنوه.بین اون تابلو نوشته ها یکیش خیلی جالب بود.همونی که توی این عکس پشت سرش می بینید.

هنوز کسی شما را دوست دارد!